เป้าประสงค์ 12.3: พ.ศ. 2573 ลดของเสียจากอาหารที่ถูกทิ้งของโลกต่อหัวประชากรลงครึ่งหนึ่ง ในระดับค้าปลีกและผู้บริโภคและลดการสูญเสียอาหารในกระบวนการผลิตและห่วงโซ่อุปทานรวมทั้งการสูญเสียหลังการเก็บเกี่ยว

             

เป้าประสงค์ 12.3 พ.ศ. 2573 ลดของเสียจากอาหารที่ถูกทิ้งของโลกต่อหัวประชากรลงครึ่งหนึ่ง         ในปัจจุบัน ประเด็นเรื่องอาหารเป็นสิ่งที่น่าเป็นห่วง และต้องการการจัดการอย่างเร่งด่วนเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน โดยแบ่งการพิจารณาออกได้เป็น 3 ด้าน ได้แก่ สังคม เศรษฐกิจ และ สิ่งแวดล้อม ในด้านสังคมปัญหาความขาดแคลนของอาหาร และการเพิ่มขึ้นของประชากรของโลกเป็นเรื่องเร่งด่วนที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ด้านเศรษฐกิจในกรณีที่มีการจัดอย่างเป็นระบบจะช่วยสร้างอาหารและรายได้กับเกษตรกร และด้านสิ่งแวดล้อมเกี่ยวพันกับสามด้านที่สำคัญคือ ระบบนิเวศวิทยา ปัญหาเรื่องการขาดแคลนน้ำ และภาวะโลกร้อน ดังนั้นตัวชี้วัดเรื่องของการประเมินปริมาณของเสียจากอาหารจึงเป็นเป้าประสงค์หนึ่งที่ได้รับความสนใจ

 

           ตัวชี้วัดที่พิจารณาสำหรับเป้าประสงค์นี้ได้ถูกเสนอมาใช้ 2 ตัวชี้วัด คือ


           ดัชนีการสูญเสียอาหารของโลก (Global Food Loss Index) ดัชนีนี้วัดการสูญเสียในช่วงของการผลิตภาคการเกษตรตั้งแต่หลังการเก็บเกี่ยวจนถึงแหล่งขายปลีก ซึ่งพิจารณาจากแบบจำลองเป็นหลัก โดยใช้ข้อมูลปฐมภูมิที่เก็บจากแบบสอบถามของภาครัฐในการผลิตสินค้าการเกษตร หรือการเก็บเกี่ยว จากเอกสารที่เป็นทางการ และอื่นๆ


          ดัชนีการสูญเสียอาหารต่อคนต่อปี Per capita food waste (kg/year) ดัชนีนี้วัดการสูญเสียอาหารในช่วงตั้งแต่การค้าปลีก การบริโภคในครัวเรือน และการบริโภคในเชิงสาธารณะอื่นๆ

 

 

           ตัวชี้วัดของเป้าประสงค์นี้เป็นแนวคิดจาก Food Loss and Waste Protocol ที่ได้รับการสนับสนุนจาก UNEP เป็นตัวชี้วัดที่น่าสนใจ แต่ยังคงมีคำถามจากความพร้อมและคุณภาพของข้อมูล และต้องมีการจัดทำปีฐานเพื่อที่จะคำนวณร้อยละที่เปลี่ยนแปลงไปดัชนีการสูญเสียอาหารจะถูกนำมารวมในตัวชี้วัดนี้ รวมถึงข้อมูลชั้นดีของการสูญเสียอาหาร ยิ่งไปกว่านั้น เป้าประสงค์ที่ 12.3 มีความสัมพันธ์กับเป้าประสงค์อื่น อาทิ 

  • เป้าประสงค์ที่ 1.5: ภายในปี 2573 สร้างความยืดหยุ่นฟื้นตัวของคนยากจนและบุคคลที่อยู่ในสถานะลำบาก/ผู้ที่อยู่ในสถานะเปราะบางและลดผลกระทบจากเหตุการณ์ทางสภาพอากาศที่รุนแรงเหตุการณ์ทางเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม และภัยพิบัติที่เกิดขึ้น
  • เป้าประสงค์ที่ 2.4: ปี พ.ศ. 2573 เป็นปีแห่งการสร้างความมั่นใจในมั่นใจว่ากระบวนการผลิตอาหารอย่างยั่งยืนและการดำเนินการทางการเกษตรที่มีความยึดหยุ่นในการเพิ่มผลผลิตและการผลิตที่ช่วยรักษาระบบนิเวศที่ช่วยเสริมสร้างความสามารถในการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ สภาพอากาศที่รุนแรง ภัยแล้ง อุทกภัยและภัยพิบัติอื่นๆ และ ความก้าวหน้าในการปรับปรุงคุณภาพที่ดิน
  • เป้าประสงค์ที่ 8.4: ปรับปรุงอย่างต่อเนื่องถึงปี พ.ศ. 2573 เกี่ยวกับประสิทธิภาพทรัพยากรทั่วโลกทั้งในการบริโภคและการผลิต และพยายามแยกการเติบโตทางเศรษฐกิจจากความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม ตามกรอบการทำงาน 10 ปี ของ โครงการการผลิตและการบริโภคอย่างยั่งยืนที่ประเทศพัฒนาแล้วได้ดำเนินการไปก่อน

 

         ปัจจุบัน ประเทศไทยเริ่มมีการดำเนินการในเรื่องที่เกี่ยวข้อง แต่ในด้านความพร้อมของข้อมูลที่นำมาวิเคราะห์อยู่ในระดับการศึกษาวิจัย ซึ่งยังมีความเห็นที่ขัดแย้งกันในด้านวิทยาศาสตร์จึงควรที่จะทำการศึกษาเพิ่มเติม


อ้างอิงจาก

United Nations Environment Programme (UNEP) and Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO)

 

 

 

ppt3

 

  ดาวน์โหลดเอกสาร

 

จัดทำโดย:
ห้องปฏิบัติการการประเมินวัฏจักรชีวิต
ศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ